Kamera modüllerinin odaklanma mekanizmaları genellikle aşağıdaki tipleri içerir:
Bu metod, görüntü kontrastındaki değişiklikleri analiz ederek odak pozisyonunu belirler. Kontrastın en üst düzeyde olduğu zaman odak doğru kabul edilir.
Bu teknik, nesneden gelen ışığın faz farkını ölçmek için özel faz algılama piksellerini kullanır, odak konumunun hızlı bir şekilde belirlenmesine olanak tanır. PDAF genellikle CDAF'ten daha hızlıdır, özellikle düşük ışık koşullarında.
Manuel Odak (MF):
Kullanıcılar, odak pozisyonunu manuel olarak lensi döndürerek veya kameranın veya telefonun arayüzünde kaydırıcı kullanarak ayarlar. Bu yöntem genellikle makro fotoğrafçılık gibi hassas odak kontrolü gerektiren durumlarda kullanılır.
Kamera modülünün odak pozisyonu sabittir ve odak mesafesinin ayarlanmasına gerek olmayan sahneler için uygundur, örneğin belirli güvenlik durumları.
Lazer/İnfrared Destekli Otomatik Odaklama (Lazer/İnfrared AF):
Bu yöntem, lazer veya içeriğini kullanır.
Kızılötesi ışık, odaklanmayı desteklemek için özellikle ışık koşullarında, odaklama hassasiyetini ve hızını artırarak yardımcı olur.
Hibrid Odaklama Sistemi (Hybrid AF):
Bu sistem, hem PDAF hem de DAF odaklama teknolojilerinin avantajlarını birleştirir. Hızlı ve doğru otomatik odaklama performansı sağlamak için genellikle yüksek kaliteli kameralarda ve telefonlarda kullanılır.
Çift Piksel Otomatik Odaklama (Çift Piksel AF)
Her piksel aynı anda faz farkını ölçebilen iki fotodiyot içerir, bu da daha hassas odaklama performansı sağlar.
Derinlik Algılama Otomatik Odaklama (Derinlik Algılama AF):
Bu metod, nesneye olan mesafeyi ölçmek için derinlik sensörü (ToF, yapılandırılmış ışık gibi) kullanır ve odaklamaya yardımcı olur. Bu teknoloji özellikle düşük ışık koşullarında faydalıdır.
Her bir odaklama yönteminin kendi özellikleri ve uygulanabilir senaryoları vardır. Hangi yöntemin kullanılacağı seçimi, belirli uygulama gereksinimlerine ve çevresel koşullara bağlıdır.