Persian
دوربینهای تشخیص چهره در سیستمهای کتابخانههای عمومی: ایجاد تعادل بین امنیت، دسترسی و حریم خصوصی در کتابخانه مدرن
ساخته شده در 01.06
کتابخانههای عمومی مدتهاست که قلب جوامع بودهاند - فضاهایی برای یادگیری، ارتباط و دسترسی رایگان به اطلاعات. اما با تغییر شکل فناوری در هر جنبهای از زندگی عمومی، کتابخانهها با سوال جدیدی روبرو هستند: چگونه نوآوری را در آغوش بگیرند و در عین حال ماموریت اصلی خود را در فراگیری و اعتماد حفظ کنند. دوربینهای تشخیص چهره، ابزاری که بحثهایی را در سراسر موسسات عمومی در سراسر جهان برانگیخته است. هنگامی که این دوربینها در سیستمهای کتابخانه ادغام میشوند، فقط مربوط به امنیت نیستند؛ آنها پتانسیل بازتعریف دسترسی، سادهسازی خدمات و حتی تقویت تعامل با جامعه را دارند. با این حال، آنها همچنین نگرانیهای حیاتی در مورد حریم خصوصی، تعصب و تضعیف نقش کتابخانه به عنوان "فضای امن" را مطرح میکنند. در این پست، نقش چندوجهی را بررسی خواهیم کرد.تشخیص چهره در کتابخانههای عمومی، افسانههای رایج را رد کرده و چارچوبی برای پیادهسازی مسئولانه ترسیم میکند که هم نوآوری و هم سنت را گرامی میدارد.
چالش کتابخانه مدرن: امنیت در برابر خدمات
کتابخانههای امروزی بسیار فراتر از مجموعهای از کتابها هستند. آنها مراکز اجتماعی هستند که دسترسی به کامپیوتر، برنامههای فوق برنامه، منابع سلامت روان و پناهگاهی برای افراد بیخانمان ارائه میدهند. این نقش گستردهتر، امنیت را به یک نگرانی فوری تبدیل کرده است - اما نه به شکلی که بسیاری تصور میکنند. کتابخانهها فقط با سرقت یا خرابکاری مبارزه نمیکنند؛ آنها موظف به محافظت از مراجعین آسیبپذیر، تضمین ایمنی کارکنان و حفظ محیطی دلپذیر برای همه هستند. اقدامات امنیتی سنتی، مانند نگهبانان امنیتی یا دوربینهای مداربسته معمولی، اغلب ناکارآمد هستند: نگهبانان نمیتوانند همهجا حضور داشته باشند و دوربینهای استاندارد نیاز به نظارت مداوم دارند که برای کتابخانههای کمبودجه، منابع زیادی را میطلبد.
اینجاست که فناوری تشخیص چهره وارد عمل میشود. برخلاف دوربینهای مداربسته ثابت، تشخیص چهره میتواند تشخیص تهدید را بدون نظارت مداوم انسانی خودکار کند. به عنوان مثال، کتابخانهها در مناطقی با نرخ بالای تخریب یا ورود غیرمجاز مکرر میتوانند از این فناوری برای علامتگذاری افرادی که به دلیل رفتار مخرب ممنوع شدهاند استفاده کنند - قبل از وقوع حادثه به کارکنان هشدار میدهند، نه اینکه پس از وقوع آن واکنش نشان دهند. اما نکته مهم این است که بهترین پیادهسازیهای تشخیص چهره در کتابخانهها فراتر از "امنیت به عنوان نظارت" است. آنها از این فناوری برای بهبود ارائه خدمات استفاده میکنند و یک نقطه بالقوه تنش را به ابزاری برای فراگیری تبدیل میکنند.
فراتر از نظارت: کاربردهای نوآورانه تشخیص چهره در کتابخانهها
بزرگترین تصور غلط در مورد تشخیص چهره در کتابخانهها این است که صرفاً یک ابزار امنیتی است. هنگامی که با در نظر گرفتن مأموریت کتابخانه طراحی شود، میتواند به نقاط درد طولانی مدت هم برای مراجعین و هم برای کارکنان رسیدگی کند. در اینجا سه مورد استفاده نوآورانه و همسو با مأموریت که کتابخانههای پیشرو را متمایز میکند، آورده شده است:
۱. دسترسی برای مراجعین کمبینا و دارای اختلالات عصبی
برای مشتریان کمبینا، پیمایش فضای فیزیکی کتابخانه یا دسترسی به مواد میتواند چالش قابل توجهی باشد. ابزارهای دسترسی سنتی، مانند تابلوهای بریل یا صفحهخوانها، مفید هستند اما محدودیتهایی دارند - آنها راهنمایی بیدرنگ یا شخصیسازی را ارائه نمیدهند. تشخیص چهره میتواند با فعال کردن سیستمهای "ناوبری هوشمند" این شکاف را پر کند. هنگامی که یک مشتری کمبینا در این سرویس ثبتنام میکند، سیستم دوربین کتابخانه میتواند او را تشخیص داده و اعلانهای صوتی (از طریق یک برنامه تلفن هوشمند یا دستگاه پوشیدنی) را فعال کند که آنها را به بخشهای خاص، اتاقهای مطالعه، یا حتی کتابهای خاص در دست نگهداری شده هدایت میکند. به عنوان مثال، اگر مشتری درخواستی برای نسخهای از "کشتن مرغ مقلد" داشته باشد، سیستم میتواند مستقیماً او را به بخش ۸۱۳ هدایت کند و در مورد موانع در طول مسیر به او هشدار دهد.
مشتریان نورودایورجنت، به ویژه افراد مبتلا به اوتیسم، ممکن است از پشتیبانی مبتنی بر تشخیص چهره نیز بهرهمند شوند. کتابخانهها میتوانند سیستم را طوری برنامهریزی کنند که مشتریان دائمی با حساسیتهای حسی را شناسایی کرده و به طور خودکار محیط را تنظیم کنند - کم کردن نور در یک منطقه مطالعه مشخص، کاهش صدای موسیقی پسزمینه، یا ارسال یک هشدار آرام به کارکنان برای ارائه کمک. این سطح از شخصیسازی، کتابخانه را به فضایی فراگیرتر تبدیل میکند و با مأموریت آن برای خدمت به همه اعضای جامعه همسو است.
2. سادهسازی خدمات کتابخانه (بدون قربانی کردن حریم خصوصی)
اغلب از کتابخانهها به دلیل کندی خدمات، به خصوص در ساعات شلوغی، انتقاد میشود. امانت گرفتن کتاب، رزرو اتاق مطالعه، یا دسترسی به منابع دیجیتال ممکن است با انتظار طولانی یا فرآیندهای پیچیده همراه باشد. تشخیص چهره میتواند این وظایف را سادهتر کند و در عین حال حریم خصوصی مراجعین را حفظ نماید. به عنوان مثال، مراجعین میتوانند با انتخاب خود، از تشخیص چهره به عنوان "شناسه بدون تماس" برای کیوسکهای خودکار امانت استفاده کنند و نیاز به کارت کتابخانه یا پین را از بین ببرند. این فناوری فقط به یک پایگاه داده رمزگذاری شده و محلی از مراجعین رضایتدهنده دسترسی دارد، نه یک شبکه جهانی تشخیص چهره، و اطمینان میدهد که دادهها در کنترل کتابخانه باقی میمانند.
رزرو اتاق مطالعه حوزه دیگری است که تشخیص چهره میتواند عملیات را ساده کند. به جای اینکه از مشتریان بخواهید کد QR را اسکن کنند یا در پذیرش ثبت نام کنند، سیستم میتواند کاربران رزرو شده را تشخیص داده و اتاق را به طور خودکار باز کند. این نه تنها باعث صرفهجویی در زمان میشود، بلکه بار کاری کارکنان را نیز کاهش میدهد و به کتابداران اجازه میدهد تا بر تعاملات معنادارتر تمرکز کنند - مانند کمک به مشتریان در یافتن منابع یا هدایت برنامهها - به جای وظایف اداری.
۳. حفاظت از مجموعهها و منابع کتابخانه
کتابخانهها سرمایهگذاری سنگینی بر روی مجموعههای خود انجام میدهند، از کتابهای کمیاب گرفته تا کتابخوانهای الکترونیکی مدرن. سرقت و آسیب به این منابع نه تنها برای کتابخانهها هزینه دارد، بلکه جامعه را از داراییهای مشترک محروم میکند. تشخیص چهره میتواند سیستمهای ضد سرقت سنتی (مانند تگهای RFID) را با شناسایی مجرمان تکراری یا الگوهای سرقت تکمیل کند. به عنوان مثال، اگر یک مراجعهکننده در حال سرقت کتابی دستگیر شود، چهره او میتواند به یک پایگاه داده محدود و امن (با سیاستهای سختگیرانه نگهداری دادهها) اضافه شود تا در صورت بازگشت او، کارکنان مطلع شوند. این موضوع درباره مجازات نیست، بلکه درباره حفاظت از توانایی کتابخانه برای ارائه منابع به همه است. در برخی موارد، این فناوری حتی به بازیابی کتابهای کمیاب سرقت شده کمک کرده و میراث فرهنگی را برای نسلهای آینده حفظ کرده است.
فیل در اتاق: حریم خصوصی، سوگیری و اعتماد
علیرغم این مزایا، تشخیص چهره در کتابخانهها بدون جنجال نیست. بزرگترین نگرانی حریم خصوصی است: کتابخانهها فضاهای مورد اعتماد هستند که در آن مراجعان باید بتوانند آزادانه اطلاعات را بدون ترس از تحت نظر بودن یا ردیابی شدن، جستجو کنند. منتقدان استدلال میکنند که تشخیص چهره این اعتماد را نقض میکند و فضایی شبیه به "دولت نظارتی" ایجاد میکند که مراجعان آسیبپذیر - مانند افراد بیخانمان، مهاجران، یا اعضای جوامع به حاشیه رانده شده - را از استفاده از خدمات کتابخانه دلسرد میکند.
سوگیری (Bias) یک مسئله حیاتی دیگر است. مطالعات نشان دادهاند که فناوری تشخیص چهره میتواند برای افراد با رنگ پوست تیرهتر، زنان و کودکان - گروههایی که در حال حاضر توسط بسیاری از موسسات عمومی کمتر مورد حمایت قرار میگیرند - دقت کمتری داشته باشد. یک شناسایی اشتباه میتواند منجر به این شود که یک مراجعهکننده به اشتباه به عنوان یک تهدید شناسایی شود و باعث شرمندگی، پریشانی، یا حتی آسیب به اعتبار او شود. برای کتابخانهها، که به برابری افتخار میکنند، این خطر غیرقابل قبول است.
پس، کتابخانهها چگونه میتوانند به این نگرانیها رسیدگی کنند؟ پاسخ در پیادهسازی مسئولانه نهفته است - چارچوبی که حریم خصوصی و انصاف را در مرکز هر تصمیم قرار میدهد. در اینجا پنج اصل کلیدی برای کتابخانههایی که تشخیص چهره را در نظر میگیرند آورده شده است:
۱. فقط با رضایت: هرگز نباید از مراجعین خواسته شود که از تشخیص چهره استفاده کنند. تمام خدمات مبتنی بر این فناوری - از پرداخت بدون تماس گرفته تا ناوبری هوشمند - باید داوطلبانه باشند. کتابخانهها باید مزایا و خطرات انتخاب این گزینه را به وضوح بیان کنند و به مراجعین اجازه دهند در هر زمان رضایت خود را پس بگیرند.
۲. ذخیرهسازی دادههای محلی و رمزگذاری شده: دادههای چهره هرگز نباید در سرورهای شخص ثالث ذخیره شوند یا بدون حکم معتبر با اجرای قانون به اشتراک گذاشته شوند. کتابخانهها باید از پایگاههای داده محلی و رمزگذاری شده استفاده کنند که فقط برای کارکنان مجاز قابل دسترسی باشد. سیاستهای نگهداری دادهها باید سختگیرانه باشند - به عنوان مثال، حذف دادههای چهره پس از ۳۰ روز مگر اینکه دلیل امنیتی موجهی برای نگهداری آن وجود داشته باشد.
3. ممیزیهای منظم برای سوگیری: کتابخانهها باید با سازمانهای مستقل همکاری کنند تا سیستمهای تشخیص چهره خود را از نظر سوگیری ممیزی کنند. این شامل آزمایش فناوری بر روی گروههای متنوعی از مراجعین و تنظیم الگوریتمها برای کاهش ناهماهنگیها است. اگر سیستمی دچار سوگیری تشخیص داده شد، باید فوراً بهروزرسانی یا جایگزین شود.
4. شفافیت: کتابخانهها باید در مورد استفاده از تشخیص چهره خود شفاف باشند. این شامل نصب تابلو در مکانهای قابل مشاهده، انتشار یک خطمشی رازداری دقیق به صورت آنلاین و برگزاری جلسات جامعه برای پاسخگویی به سؤالات است. مراجعین حق دارند بدانند دوربینها در کجا قرار دارند، چگونه از دادههای آنها استفاده میشود و چه کسانی به آن دسترسی دارند.
5. نظارت جامعه: کتابخانهها باید یک هیئت مشورتی جامعه برای نظارت بر پیادهسازی تشخیص چهره تأسیس کنند. این هیئت باید شامل نمایندگانی از گروههای به حاشیه رانده شده، مدافعان حریم خصوصی و مراجعین کتابخانه باشد. این امر تضمین میکند که فناوری به گونهای استفاده میشود که منعکسکننده ارزشهای جامعه باشد، نه فقط نیازهای کتابخانه.
نمونههای واقعی: کتابخانههایی که درست عمل میکنند
در حالی که بسیاری از کتابخانهها هنوز در پذیرش تشخیص چهره تردید دارند، چند موسسه آیندهنگر این فناوری را به طور مسئولانه پیادهسازی کردهاند و ثابت کردهاند که امکان تعادل بین نوآوری و اعتماد وجود دارد. در اینجا دو نمونه برجسته آورده شده است:
1. کتابخانه عمومی سیاتل (سیاتل، واشینگتن، ایالات متحده آمریکا)
کتابخانه عمومی سیاتل (SPL) در سال ۲۰۲۲ به عنوان بخشی از یک برنامه آزمایشی با تمرکز بر دسترسیپذیری، از تشخیص چهره رونمایی کرد. این سیستم که فقط با انتخاب کاربر فعال میشود، به مراجعان کمبینا اجازه میدهد تا با استفاده از راهنماییهای صوتی در کتابخانه تردد کنند. SPL با یک شرکت فناوری محلی برای توسعه یک الگوریتم سفارشی همکاری کرد که برای کاهش سوگیری، تحت آزمایشهای دقیقی بر روی گروهی متنوع از مراجعان قرار گرفت. تمام دادههای چهره به صورت محلی بر روی سرورهای کتابخانه ذخیره شده و پس از ۹۰ روز حذف میشوند. این کتابخانه همچنین قبل از راهاندازی برنامه، جلسات متعددی با جامعه برگزار کرد تا بازخورد جمعآوری کند و یک هیئت مشورتی جامعه برای نظارت بر استفاده مداوم از آن تشکیل داد. نتایج اولیه مثبت بودهاند: ۸۵٪ از مراجعان شرکتکننده گزارش دادند که این سیستم پیمایش در کتابخانه را برای آنها آسانتر کرده است و هیچ گزارشی از شناسایی اشتباه یا نقض حریم خصوصی وجود نداشته است.
2. کتابخانه ملی سنگاپور
کتابخانه ملی سنگاپور از تشخیص چهره برای سادهسازی فرآیند تسویه حساب و رزرو اتاق مطالعه استفاده میکند - مجدداً، بر اساس انتخاب داوطلبانه. مراجعین میتوانند چهره خود را در اپلیکیشن کتابخانه ثبت کنند که از رمزگذاری سرتاسری برای محافظت از دادههایشان استفاده میکند. این سیستم با سیستم ضد سرقت RFID موجود کتابخانه ادغام شده است و به کارکنان اجازه میدهد تا به جای نظارت، بر خدمات تمرکز کنند. این کتابخانه یک گزارش شفافیت سالانه منتشر میکند که جزئیات آن شامل تعداد مراجعینی است که داوطلبانه شرکت کردهاند، نحوه استفاده از دادههایشان و اینکه آیا هیچ حادثه امنیتی رخ داده است (تا به امروز، هیچ موردی وجود نداشته است). این گزارش همچنین شامل بازخورد جامعه است که برای بهبود سیستم مورد استفاده قرار گرفته است - به عنوان مثال، افزودن پشتیبانی از چندین زبان در اعلانهای صوتی.
آینده تشخیص چهره در کتابخانهها: نوآوری با هدف
با پیشرفت مداوم فناوری، تشخیص چهره احتمالاً پیشرفتهتر، مقرونبهصرفهتر و در دسترستر برای کتابخانههایی با هر اندازهای خواهد شد. اما آینده این فناوری در کتابخانهها نباید حول محور "نظارت بیشتر" باشد، بلکه باید حول محور "خدمات بیشتر" باشد. کتابخانهای را تصور کنید که در آن تشخیص چهره به یک شهروند سالمند مبتلا به زوال عقل کمک میکند تا راه خود را به سمت گروه مطالعه خود پیدا کند، یا جایی که یک کودک با نیازهای عصبی میتواند به طور خودکار فضایی آرام و سازگار با حواس را فعال کند. اینها امکاناتی هستند که تشخیص چهره با در نظر گرفتن مأموریت کتابخانه طراحی میشود.
البته همیشه خطراتی وجود خواهد داشت. حریم خصوصی و سوگیری همچنان نگرانیهای اصلی باقی خواهند ماند و کتابخانهها باید هوشیار باشند تا اطمینان حاصل کنند که این فناوری اعتماد مشتریان خود را تضعیف نمیکند. اما با اجرای مسئولانه - که ریشه در سیاستهای اختیاری، شفافیت و نظارت جامعه دارد - تشخیص چهره میتواند ابزاری قدرتمند برای کتابخانهها باشد تا در قرن بیست و یکم به جوامع خود خدمات بهتری ارائه دهند.
نتیجهگیری: تعادل بین سنت و نوآوری
کتابخانههای عمومی در یک دوراهی قرار دارند. آنها باید خود را با دنیای در حال تغییر تطبیق دهند و در عین حال به ارزشهای اصلی خود یعنی فراگیری، اعتماد و دسترسی رایگان به اطلاعات پایبند باشند. دوربینهای تشخیص چهره یک راهحل همهکاره نیستند، اما هنگامی که به طور مسئولانه مورد استفاده قرار گیرند، میتوانند به کتابخانهها کمک کنند تا نیازهای مراجعان مدرن را برآورده کنند بدون اینکه مأموریت خود را فدا کنند.
نکته کلیدی این است: فناوری باید در خدمت کتابخانه باشد، نه برعکس. کتابخانههایی که تشخیص چهره را اتخاذ میکنند، باید این کار را با هدفی روشن انجام دهند - چه بهبود دسترسی، چه سادهسازی خدمات، یا حفاظت از منابع - و نیازهای جامعه خود را در مرکز هر تصمیمی قرار دهند. با پایبندی به اصول مشارکت اختیاری، ذخیرهسازی دادههای محلی، ممیزی منظم سوگیریها، شفافیت و نظارت جامعه، کتابخانهها میتوانند از قدرت تشخیص چهره برای ایجاد فضاهایی امنتر، فراگیرتر و کارآمدتر برای همه بهرهمند شوند.
در نهایت، کتابخانهها درباره مردم هستند - نه فناوری. تشخیص چهره تنها یکی از ابزارهای موجود در جعبه ابزار کتابخانه است، اما هنگامی که با هدف و دقت مورد استفاده قرار گیرد، میتواند تضمین کند که کتابخانهها برای نسلهای آینده قلب جوامع خود باقی بمانند.
تماس
اطلاعات خود را وارد کنید و ما با شما تماس خواهیم گرفت.
WhatsApp
WeChat